του Στέφανου Μίλεση
Ο Πλοηγικός σταθμός Πειραιά που αποπερατώθηκε το 1931 ήταν σχεδιασμένος από τον αρχιτέκτονα Εμμανουήλ Βουρέκα, στέγασε για πρώτη φορά τους πλοηγούς του πειραϊκού λιμανιού που μέχρι τότε φιλοξενούνταν σε μικρούς και ακατάλληλους χώρους. Είχε τη λογική να προσφέρει ορατότητα από όλες τις πλευρές ακόμα και από τα γραφεία του.
Όταν η Πλοηγική Υπηρεσία συνεστήθη το 1925 στερείτο φυσικά μέσων και υποδομών. Τα πρώτα χρόνια οι πλοηγοί στεγάζονταν σε δύο μικρά δωμάτια ενός πολύ γνωστού κέντρου διασκέδασης της Πειραϊκής Ακτής στο οποίο έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Στο κέντρο του Μανώλη Παρλαμά. Από το 1925 σταδιακά άρχισε να οργανώνεται υλικοτεχνικά η πλοηγική υπηρεσία, αλλά και να προσδιορίζεται επακριβώς ο τρόπος λειτουργίας της με σειρά αναγκαστικών νόμων, νομοθετικών διαταγμάτων και νόμων όπως το 1938, 1939, 1943 κ.α. μέχρι το βασικό νομοθέτημα του 1955 (Ν. 3142 «Περί Πλοηγικής Υπηρεσίας»). Δεν είναι γνωστό τι ακριβώς συνέβη στο κτήριο, πραγματικό κόσμημα του Εμμανουήλ Βουρέκα. Το πιθανότερο είναι πως οι Γερμανοί κατά την αποχώρησή τους το κατέστρεψαν ή του προκάλεσαν ανεπανόρθωτες ζημιές.
Διαβάστε σχετικά:
Οι πλοηγοί του πειραϊκού λιμανιού (ιστορία Πλοηγικού Σταθμού Πειραιά)
