του Στέφανου Μίλεση
Φεβουράριος του 1921 δύο ξένοι επισκέπτες φωτογραφίζονται έξω από την οικία Γεωργίου Στρίγκου (νυν Λασκαρίδη).
Το Μέγαρο Στρίγκου, όπως το έλεγαν τότε, προσδιοριζόταν “κατά τη θέσιν Μουνυχίαν και άνωθεν των γυναικείων λουτρών”. Παρατηρούμε πως το ακίνητο δεν έχει υποστεί ακόμα επεκτάσεις στη νότια πλευρά του και εμφανίζει τρία παράθυρα προς το λιμένα Ζέας (Πασαλιμάνι). Αρχικά ανήκε στον Αλέξανδρο Δαμάσκο ύστερα από προίκα που έλαβε από τον Παύλο Οριγώνη καθώς νυμφεύτηκε την κόρη του Μαρία.
Μετά πέρασε στην ιδιοκτησία του Στυλιανού Αναστασόπουλου και το 1917 αποκτήθηκε από τον Γεώργιο Στρίγκο. Η είσοδος στο Μέγαρο ήταν εφικτή μέσω καγκελόπορτας από την πλευρά της οδού Αιγέως (νυν 2ας Μεραρχίας). Όταν χρόνια αργότερα θα απαθανατίσει ο Τσαρούχης το Μέγαρο στο γνωστό πίνακά του η έκταση του ακινήτου θα έχει διπλασιαστεί με επεκτάσεις προς τη νότια πλευρά.
Μικρή αναφορά στον Γεώργιο Στρίγκο
Ο Γεώργιος Στρίγκος και ο φίλος του Φραγκιάδης από τα νεανικά τους χρόνια έκαναν σχέδια για το πώς θα μπορούσαν να δημιουργήσουν κάτι το πρωτοποριακό στο χώρο της πειραϊκής αγοράς. Έτσι ίδρυσαν από κοινού ένα «Γραφείο Εισαγωγών και Εξαγωγών» στο οποίο ο Στρίγκος εισήγαγε την τραπεζική εμπειρία, που στο μεταξύ είχε αποκτήσει, δημιουργώντας καινοτόμους εμπορικές δράσεις. Όλος ο εμπορικός κόσμος του Πειραιά γνώριζε τον Γ. Στρίγκο καθώς περνούσε τακτικά από το γραφείο του Υποδιευθυντή της Τράπεζας Αθηνών. Οι Πειραιώτες έμποροι ένιωθαν ότι είχαν στο πλευρό τους έναν άνθρωπο που θα τους υποστηρίξει και θα σταθεί συμπαραστάτης στην ανάπτυξη των επιχειρήσεών τους.
Ο Γεώργιος Στρίγκος είναι ο πρώτος Έλληνας εμπορευόμενος που ήρθε σε άμεση επαφή με την Αργεντινή και με την Βόρεια Αμερική. Για το 1905 αυτό δεν ήταν εύκολο και αποτελούσε μια μεγάλη κατάκτηση του εμπορικού κόσμου του Πειραιά. Όμως όλες τις καινοτόμους δράσεις τις είχε αναπτύξει ο Στρίγκος και έτσι γρήγορα η αδράνεια του Φραγκιάδη κατέστησε προβληματική τη συνεργασία των δύο εμπόρων. Το 1913 κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων οι Στρίγκος και Φραγκιάδης διέκοψαν τη μεταξύ τους συνεργασία, διακοπή που λειτούργησε θετικά υπέρ του πρώτου, καθώς το εμπορικό του δαιμόνιο γρήγορα τον καταξίωσε στο χώρο του πειραϊκού εμπορίου.
Ο Στρίγκος ωστόσο δεν ξεχώρισε μόνο για τις εμπορικές του δράσεις αλλά και για το έντονο ενδιαφέρον του για την κοινωνική ζωή του Πειραιά. Το σπίτι του ήταν ανοιχτό και φιλόξενο όχι μοναχά για το άνθος της πειραϊκής κοινωνίας αλλά και στις ευρύτερες εγχώριες και ξένες παρουσίες. Ιστορικός θα μείνει ο χορός προς τιμή του Σουηδού διαδόχου του θρόνου και της κόρης του Ίνγκριφ, ονομαστή για την λαμπρή ομορφιά της. Με την ιδιότητα του Γενικού Προξένου της Σουηδίας στην Ελλάδα, ο Στρίγκος υποδέχεται τον διάδοχο του Σουηδικού θρόνου. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1934 τον συνοδεύει στον Πειραιά στο υπέροχο και νεόδμητο τότε κτήριο της καπνοβιομηχανίας Παπαστράτου. Η είσοδος του εργοστασίου είναι διακοσμημένη με τα σουηδικά χρώματα ενώ στην κορυφή του κτηρίου κυματίζει η σουηδική σημαία δίπλα στην Ελληνική. Οι Σουηδοί προσκεκλημένοι μαζί με τον Στρίγκο και τους αδελφούς Παπαστράτου περιηγούνται διαδοχικώς όλα τα διαμερίσματα του εργοστασίου.
Η λήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου δημιουργεί αυτόματα την αναγέννηση της ελληνικής βιομηχανίας. Όμως η ορθή ανάπτυξή της προϋποθέτει ένα οργανικό νου, ένα συντονιστικό όργανο.
Οι εποχές αλλάζουν και την αλλαγή τους διαβλέπει πρώτος και μόνος ο Γεώργιος Στρίγκος ο οποίος στέκεται ο εμπνευστής τους και ο βασικός καθοδηγητής του. Δημιουργεί το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο και τίθεται πρώτος Πρόεδρος ο ίδιος. Ο Στρίγκος έχει να αντιμετωπίσει όλες εκείνες τις οργανωτικές δυσκολίες και να ξεπεράσει τα εμπόδια της εκκίνησης ενός τέτοιου οργανισμού όπως και πραγματικά το επιτυγχάνει. Η ομαλή λειτουργία του Επιμελητηρίου αποτελεί προσωπικό του επίτευγμα που το 1926 τον οδηγεί πανηγυρικά στη Βουλή ενώ το 1929 εκλέγεται στο θεσμό της Γερουσίας που ακόμα τότε υπήρχε.
Τα επιτεύγματα του Γεωργίου Στρίγκου είναι πολλά και σε διαφορετικούς τομείς. Λίγο ή πολύ έχουν ήδη καταγραφεί και είναι γνωστά. Θα προτιμήσω να σταθώ σε επιτεύγματα που δεν φαίνονται και που αποτελούν προσωπικές του επιτυχίες. Ο Πειραιάς στο ξεκίνημα του 20ου αιώνα εξαρτιόταν αποκλειστικά από το λιμάνι της Τεργέστης το οποίο ήταν ουσιαστικά το πρώτο λιμάνι της Ανατολικής Μεσογείου στο διαμετακομιστικό εμπόριο. Όλα τα προϊόντα έφταναν με πλοία πρώτα στην Τεργέστη, εισάγονταν σε αποθήκες διαμετακομιστικού εμπορίου και ύστερα κατανέμονταν στους τόπους προορισμού τους. Ο Στρίγκος ήταν ο πρώτος που έσπασε αυτή την τακτική κάνοντας μια μικρή επανάσταση στην εποχή του. Παράγγελνε ρύζι απευθείας από το Σιάμ και καφέ από την Βραζιλία χωρίς να χρησιμοποιεί τους ενδιάμεσους αντιπροσώπους της Τεργέστης. Κάθε πλοίο που έφτανε κατάφορτο με τις παραγγελίες του Στρίγκου απευθείας στον Πειραιά, έδινε και ένα χτύπημα στο λιμάνι της Τεργέστης.
Το 1919 δημιουργεί τους Κυλινδρόμυλους Αττικής ενώ είναι πρώτος ξανά συλλαμβάνει την ιδέα του παραλιακού Κυλινδρόμυλου για απευθείας φόρτωση των πλοίων και εκμετάλλευση των θαλασσίων οδών.
Δικό του έργο είναι επίσης η συγχώνευση του εργοστασίου Υφασμάτων Φαλήρου με το εργοστάσιο Λαναρά της Νάουσας. Κάτω από τις δικές του οδηγίες συνετελέσθη επίσης η Ανώνυμος Εταιρεία «Φοίνιξ», Εργοστάσιο Σπορελαίων και Βαμβακελαίων, η Ηλεκτρική Εταιρεία Λαμπτήρων κ.α. Στη συνέχεια όλα αυτά τα εργοστάσια άλλαξαν χέρια, τα πρώτα όμως χέρια δημιουργία τους, στάθηκαν τα δικά του.
