του Στέφανου Μίλεση
Ανήκω και εγώ εις την κατηγορία των πολλών παλαιών νοικοκυραίων του Πειραιώς, που το αποτελούμενο από πέντε δωμάτια, ιδιόκτητο σπίτι μου, το μεσημέρι της 11ης Ιανουαρίου 1944, μεταβλήθηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σε άμορφο σωρό ερειπίων!
Μέσα από την κόλαση εκείνη βρήκε σώα η οικογένειά μου, για να αντιμετωπίσει το στεγαστικό πρόβλημα με τις τότε υπηρεσίες στεγάσεως Αθηνών και Πειραιώς. Ύστερα από τρεις μήνες αναμονής, έξω από τα γραφεία αυτά, μέσα στα χιόνια και στο κρύο, εδέησε να στεγαστώ, με επέμβαση της αστυνομίας, σε ένα δωμάτιο 3,5 Χ 3,5 (τετραμελής οικογένεια), στους Αμπελοκήπους επί δυόμιση χρόνια. Νόμος τότε, ο οποίος αποδέσμευε τις επιταγμένους χώρους που δεν ήταν ανεξάρτητοι με υποχρέωσε όπως εγκαταλείψω το μοναδικό αυτό δωμάτιο που είχε επιταχθεί για να βρεθώ στους δρόμους!
Έκτοτε διαμένω, ύστερα από παρακλήσεις μου, κοντά στον Σταθμό Ε.Η.Σ. (Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων) του Θησείου, σε ένα παλαιό οίκημα που υπήρχε εκεί, που ανήκε στην εταιρεία, γιατί είχα τουλάχιστον την τύχη να είμαι υπάλληλός της.
Η Εταιρεία συγκινήθηκε από το δράμα μου, παραχώρησε δύο δωμάτιο και διαμένω 10 χρόνια τώρα, χειρότερα και από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες, μόνο και μόνο επειδή είχαν την τύχη να χάσω σπίτια και υπάρχοντα.
Κάποιος τότε μου είπε: “Μη στενοχωρήσαι! Η ιδιοκτησία στην Ελλάδα είναι αλληλένδετος και αλληλέγγυος!”. Δείχνοντάς μου τα σώα μέγαρα της Αθήνας πρόσθεσε: “Αυτά θα φτιάξουν τα κατεστραμμένα!…”.
Κάθε ημέρα όμως, βλέπουμε τα μέγαρα να ξεφυτρώνουν δίκην, μανιταριών, το ένα μετά το άλλο, αλλά το φτωχικό το δικό μου, κανείς μέχρι σήμερα Κυβερνήτης ή υπουργός δεν το σκέφθηκε! Δεν βρέθηκε κανείς μέχρι σήμερα, ύστερα από 13 χρόνια, να μας δώσει, αν όχι αποζημίωση (που την δικαιούμαστε), αλλά δάνειο ενυπόθηκο – τοκοχρεωλυτικό για να ξαναφτιάξουμε τα σπίτια μας. Υψώστε φωνή και για μας! Τονίστε με κεφαλαία γράμματα ότι μια τάξη φορολογουμένων πολιτών βρίσκεται στον δρόμο ακόμη, χάρις στην πλήρη εγκατάλειψή της από το κράτος. Το σπίτι μου βρισκόταν στην οδό Πολυδεύκους 10 του Πειραιώς.
Μαζί με το Μέγαρο του Σταθμού των Ε.Η.Σ. Και τον κεντρικό Σταθμό της Ηλεκτρικής Εταιρείας Αθηνών – Πειραιώς (Αγίου Διονυσίου) και μαζί με τα τόσα γειτονικά κτήρια, μεταβλήθηκε και αυτό σε σωρούς από πέτρες, χώματα και ξύλα, από τις περισσότερες από 100 βόμβες που έπληξαν την περιοχή.
Χρ. Παρασκευάδης (Επιστολή προς εφημερίδα ΕΘΝΟΣ που δημοσιεύθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1957)
