του Στέφανου Μίλεση
Χειρωνακτική εκφόρτωση ζάχαρης από πλοίο στον Πειραιά στα πλαίσια αποστολής βοήθειας της UNRA το 1944.
Η εικόνα των εργατών να ξεφορτώνουν με τα χέρια ολόκληρα πλοία, θα πίστευε κάποιος πως από το 1937 και μετά θα αποτελούσε παρελθόν. Το λιμάνι είχε εκσυγχρονιστεί με γερανούς και ταινίες μεταφοράς. Ειδικώς στο θέμα των αλεύρων τα αυτοματοιημένα Σιλό επιτύγχαναν 24ωρη λειτουργία, με δυνατότητα αναρρόφησης μέχρι και 4.000 τόνων σταριού.
Όμως τα Σιλό καταστράφηκαν στον πόλεμο, όπως και οι γερανοί εκφόρτωσης. Έτσι 250 περίπου εργάτες είχαν αναλάβει με σκληρή εργασία να εκφορτώσουν χειρωνακτικά οτιδήποτε έφτανε στο λιμάνι. Στα άλευρα κατάφερναν περί τους 400 με 500 τόνους σταριού την ημέρα.
Οι εργάτες εκφόρτωσης είχαν επιλέξει ένα από τα σκληρότερα επαγγέλματα. Εκτεθειμένοι στις καιρικές συνθήκες (κρύο, βροχή, καύσωνα), βρέθηκαν στις περιγραφές αρκετών λογοτεχνών της εποχής όπως του Χρ. Λεβάντα που έγραψε: ““… “… οι σιτεργάτες ξεφόρτωναν το στάρι με μεγάλα καζάνια τα οποία μεταφέροντο με τα βίντζια των πλοίων, αφού πρώτα εκείνοι τα γέμιζαν ή με ζεμπίλια και σακιά. Ο εκφορτωνόμενος εις χύμα σίτος εσχημάτιζε εις τας προκυμαίας λόφους ολόκληρους, γύρω δε απ΄ αυτούς ήσαν συγκεντρωμένες γυναικούλες, οι οποίες και ασχολούνταν με το ετοίμασμα των σακιών -προσεκτικό ράψιμο δια να μη διαρρέει στο στάρι κατά τη μεταφορά του από τα τροχοφόρα στους μύλους. Άλλες εκρατούσαν βελόνες και έραβαν τα σακιά, εμπάλωναν τα τυχόν διερρηγμένα και άλλες με μικρά σκουπάκια συγκέντρωναν γύρω από τους λόφους του σταριού όσες ποσότητες είχαν εκχυθεί στην γύρω περιοχή.
Κοντά σ’ αυτόν τον κόσμο των ροδαλών, ηλιοκαμένων “σταράδων” (έτσι αποκαλούσε ο κόσμος του φορτωεκφορτωτές παρά το γεγονός πως δεν κουβαλούσαν μόνο στάρι) που κατέβαιναν ανασκουμπωμένοι και κατάφορτοι από σακιά στα μαδέρια των σιτοφόρων πλοίων και των φτωχογυναικών που ησχολούντο στη περισυλλογή του, υπήρχε και ένα άλλο πλήθος που ζητούσε κάτι να ωφεληθεί απ΄ όλην αυτήν την καθημερινή διαδικασία. Το πλήθος αυτό αποτελείτο από κακομοιριασμένες γυναικούλες…”
Επρόκειτο για γυναίκες που έτρεχαν για να συλλέξουν ότι διέρεε από καμιά τρυπούλα. Άπλωναν την ποδιά τους και μάζευαν με μικρά σκουπάκια ή με τις χούφτες τους ότι έπεφτε…
Διαβάστε σχετικώς:
Το ιστορικό ανέγερσης των σιταποθηκών (Σιλό) του Πειραϊκού Λιμανιού
