του Στέφανου Μίλεση
Κρεοπωλείον Ολυμπιακός
Το Κρεοπωλείον Ολυμπιακός επί της Λεωφόρου Βασιλέως Γεωργίου Α’ 26 αποτελούσε χαρακτηριστικό τοπόσημο στο κέντρο του Πειραιά. Κι όμως σήμερα ελάχιστοι το θυμούνται. Ο ιδιοκτήτης του Α. Αποστόλου ήταν παθιασμένος Ολυμπιακός.
Τα ξύλινα βαγόνια των πλατειών
Ένα από τα δύο ξύλινα βαγόνια του “Ηλεκτρικού” που είχε τοποθετήσει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος στην Τερψιθέα. Το άλλο βρισκόταν στην Πλατεία Κανάρη. Στέγασαν για λίγο κοινωνικές υπηρεσίες. Η εικόνα των βαγονιών στις πλατείες έγινε με το χρόνο συνήθεια με αποτέλεσμα κανείς να μη τα φωτογραφίσει.
Το ποτοπωλείο Αρτέμης
Το θρυλικό ποτοπωλείο ΑΡΤΕΜΗΣ του Α. Σκαραμαγκά εντός της Δημοτικής Αγοράς Πειραιά. Στο παρελθόν έχω αναρτήσει ολόκληρο φωτογραφικό λεύκωμα από την εποχή της ακμής του. Μπορείτε να διαβάσετε όλη την ιστορία του στο άρθρο: Ουζερί “Ο Αρτέμης” στην Δημοτική Αγορά του Πειραιά
Το Κουρείο της ακτής Μιαούλη
Το κουρείο του Κ. ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΟΥ λειτουργούσε το 1986 στην Ακτή Μιαούλη 17 – 19. Ένα από τα πολλά αυθεντικά ακόμα στον Πειραιά. Καθώς έμπαινες μύριζες λεβάντα του Μενούνου, ταλκ ενώ οι κουρείς έφεραν λευκή ποδιά με τα ψαλίδια στην πάνω τσέπη της.
Το κέντρο ΛΑΖΑΡΟΣ που έγινε ΜΑΡΓΑΡΩ
Ένα κέντρο που λειτουργεί μέχρι σήμερα είναι το αλλοτινό ΜΥΚΟΝΟΣ του Λάζαρου. Σήμερα αν το αναφέρεις ως “Μύκονος” κανείς δεν θα το αναγνωρίσει. Βρίσκεται μπροστά από την είσοδο της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων στο Χατζηκυριάκειο. Ιδρύθηκε το 1940 και για χρόνια έμεινε γνωστό ως του “Λάζαρου”. Καθώς όμως το κέντρο το λειτουργεί η σύζυγός του, έγινε στις μέρες μας γνωστό ως ΜΑΡΓΑΡΩ.
Σπίτι στα Μανιάτικα
Κι όμως πρόκειται για δεκαετία του 1980! Ένα από τα πολλά σπίτια που βρίσκονταν κάποτε σκαρφαλωμένα στα Μανιάτικα του Πειραιά. Για κάποιο λόγο όσοι πραγματοποιούν φωτογραφικά αφιερώματα στις συνοικίες του Πειραιά, αναζητούν και φωτογραφίζουν μόνο νεοκλασικά! Σε κάποιες περιοχές του Πειραιά, όπως τα Μανιάτικα ή το Χατζηκυριάκειο, τα τοπόσημά τους είναι όμοια με αυτό της φωτογραφίας.
Θερινός Κινηματογράφος ΚΑΣΤΕΛΛΑ
Είσοδος στο θερινό κινηματογράφο ΚΑΣΤΕΛΛΑ το 1981. Λειτουργούσε από το 1960 στην πρ. Β. Παύλου 109 (νυν Παπαναστασίου). Στον ίδιο δρόμο στον αριθμό 44 λειτούργησε χειμερινός κινηματογράφος με το ίδιο όνομα που από το 1962 έως το 1975 έφερε την επωνυμία “Ολυμπιάς”. Καλός κινηματογράφος του οποίου φωτογραφία άλλη μέχρι στιγμής δεν έχω βρει, εκτός από αυτή που παραθέτω.
Αναμνήσεις από την Πλατεία Πηγάδας
Και μια πλατεία με έντονες προσωπικές αναμνήσεις, η Πλατεία Πηγάδας την δεκαετία του ’70. Τρέχαμε με τον αδελφικό μου φίλο, αείμνηστο πλέον Γιώργο Παγώνη, με τα βελαμάκια μας (ποδήλατα Βέλαμος ανάρπαστα τότε καθώς είχαν τιμόνι τύπου τσόπερ) ανεβοκατεβαίναμε τις γεφυρούλες όταν ακόμα υπήρχε νερό μέσα. Η φωτογραφία είναι λίγο μεταγενέστερη με κηπάκια στη θέση του νερού. Στο τέλος κατατσακισμένοι από τα πεσίματα επιστρέφαμε σπίτι για να ακούσουμε τον απερίγραπτο για την κατάντια μας. Η πηγάδα ήταν ο “στίβος μάχης” για ποδήλατα. Για ποδόσφαιρο κατεβαίναμε στο Ναυτικό Μουσείο.
Το καμένο περίπτερο του Ναυτικού Ομίλου Νέου Φαλήρου
Πυρπολήθηκε το 1983. Πολλά χρόνια πριν την καταστροφή του περνούσα από μπροστά και το αντιμετώπιζα ως κάτι δεδομένο για την περιοχή. Το ίδιο συνέβη και μετά, αφού το καμμένο πλέον αυτό δημιούργημα πίστευα ότι θα αποκατασταθεί. Το 2003 είχε δημοσιευθεί υπόμνημα εκ μέρους της Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων Αττικής με θέμα “Ανακατασκευή του μνημείου του ξύλινου περίπτερου του ναυτικού ομίλου στο Νέο φάληρο”. Ύστερα είπαν πως θα το έφτιαχναν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Τελικά δεν έγινε τίποτα. Η φωτογραφία πάρθηκε το 2004 αμέσως μετά το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας όταν έγινε αντιληπτό πλέον πως ο χρόνος μετρούσε πλέον αντίστροφα για την ύπαρξή του. Η ιστορία του περιπτέρου έχει γίνει ανάρτηση ήδη από το 2012 και μπορείτε να την διαβάσετε εδώ: Ναυτικός Όμιλος Νέου Φαλήρου (1905)
Το Μικρολίμανο των πρόσφατων χρόνων
Το Μικρολίμανο σε φωτογραφία που τράβηξα προς τα τέλη του 1980 αρχές ’90, δεν θυμάμαι καλά. Στην παλιά του ακόμα μορφή. Τώρα που διαμορφώθηκε διαφορετικά όλες αυτές οι φωτογραφίες που δεν είχαν καμία αξία, ξαφνικά θα αποκτήσουν! Απαθανατίζουν κάτι που σήμερα δεν υπάρχει.
Ψαράδες στο Τουρκολίμανο του 1950
Ακόμα η περιοχή δεν είχε μετονομαστεί σε Μικρολίμανο και καλό είναι για τη διάσωση της ιστορικής μνήμης τα ονόματα των περιοχών να αναφέρονται όπως επικρατούσαν στην εποχή τους. Για τους ψαράδες του Τουρκολίμανου πολλά και σημαντικά έχουν καταγραφεί στο παρελθόν. Για την τόλμη τους, το φτωχικό τρόπο ζωής και τις συνήθειές τους. Οι ψαράδες της Καστέλλας και του Νέου Φαλήρου είχαν στοχοποιηθεί για τη χρήση δυναμίτη στην εποχή τους. Για αυτούς είχε γράψει μέχρι και ο Σουρής. Μετά την καταστροφή του ’22 ο αλιευτικός στόλος και οι αλιείς άλλαξαν καθώς έφτασαν πολλοί από το Αϊβαλή και άλλε περιοχέ να εγκατασταθούν στην περιοχή. Περισσότερα για όποιον ενδιαφέρεται στο άρθρο: Οι δυναμιτιστές ψαράδες του Νέου Φαλήρου και του Τουρκολίμανου
Παρακολουθώντας τη βασιλική οικογένεια
Είναι Φεβρουάριος του 1964 όταν τα μέλη της Βασιλικής Οικογένειας επιβαίνουν σε δύο αυτοκίνητα και κατευθύνονται προς τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Τότε κάποιοι φωτογράφοι που τους ακολουθούν λαμβάνουν τη φωτογραφία μέσα από το αυτοκίνητό τους ακριβώς μπροστά από το ΣΠΛΕΝΤΙΤ στο ύψος του Ρολογιού του Μανούσκου στο Πασαλιμάνι.
Κουτί αντί εισπράκτορα
Ήρθε κάποια στιγμή που οι εισπράκτορες αντικαταστάθηκαν από κουτιά που βρίσκονταν δίπλα στον οδηγό. Σε αυτά οι επιβάτες έριχναν το αντίτιμο του εισιτηρίου, που κανείς φυσικά δεν μπορούσε πλέον να ελέγξει. Στηρίζονταν στην τιμιότητα και στο ήθος των επιβατών και αυτό το σύστημα δεν ευδοκίμησε. Αντικαταστάθηκαν θα έλεγα τα πάντα στο σύνολό τους. Τα κουτιά, τα νομίσματα αλλά και οι επιβάτες….
